मानवी भावनांवर आधारित कथा पुन्हा पुन्हा वाचल्या आणि सादर केल्या तरीही त्या वर्तमान काळाशी सुसंगत वाटतात. २९ ऑक्टोबर २००२ रोजी पहिल्यांदा सादर करण्यात आलेलं ‘नकळत सारे घडले’ याचंच एक उदाहरण आहे.

दोन पिढ्यांमधील अंतर,विषारी पालकत्वाचा(toxic parenting)मुलांवर होणारा परिणाम आणि योग्य पद्धतीने केले तर समुपदेशन कसे उपयुक्त ठरू शकते हा या नाटकाच्या कथानकाचा गाभा आहे. नाटकातले उत्कृष्ट मोठे प्रसंग आणि जोडीला पल्लेदार संवाद प्रेक्षकांना गुंतवून ठेवतात.

“बटू नेने” ह्या विक्रम गोखले सरांनी अजरामर केलेल्या पात्राचे शिवधनुष्य आनंद इंगळे सरांनी ना फक्त पेललं आहे पण त्या पात्राला आपल्या अभिनयकौशल्याने आपलसं करून त्याला स्वतःच्या शैलीत परिणामकारकरित्या सादर केलं आहे.(रडलो मी काल नाटक पाहताना त्यात आलं सगळ 🥺❤️).

प्रोफेसर व यूथ एड सेंटरच संचालन करणार्‍या समुपदेशकाच्या(counselor)भूमिकेत डॉ.श्वेता पेंडसे पात्राला अपेक्षित आणि आवश्यक असलेली शांतता(calmness)आणि काही प्रसंगी दृढता प्रदान करतात. त्यांनी साकारलेली “मीरान्नी” पाहताना त्यांनी जुन्या नाटकातल्या स्वाती चिटणीस यांच्या तोडीसतोड काम केलं आहे हे मात्रं प्रकर्षाने जाणवलं.

नवोदित कलाकार प्रशांत केणी आणि तनिषा वर्दे आपल्या भूमिकांना योग्य न्याय देतात.आपल्या आवडत्या अभिनेत्रीने केलेल्या कौतुकाने भ्रामक झालेल्या मुलाच्या भूमिकेत प्रशांतच काम वाखाणण्यासारख झालं आहे.त्याचा अभिनय काही प्रसंगात विशेष खुलून आला आहे.

थोडक्यात सांगायचं झालं तर ,”नकळत सारे घडले” हे एकाच वेळी मंत्रमुग्ध करणारं आणि विचार कराला भाग पडणारं नाटक आहे ;जे मुख्य कलाकारांच्या उत्कृष्ट कामगिरीला तरुण कलाकारांनी दिलेल्या उत्तम साथीने एक अविस्मरणीय नाट्य-अनुभव प्रदान करण्यात यशस्वी ठरते.

Nakki Baghava asa natak! saglyancha abhinay chan zala ahe.